Posty

Wszyscy mamy się dobrze - felieton z Kresowiaka Galicyjskiego

Dziś wszyscy mamy się dobrze. To chyba jedna z tych niepisanych zasad dorosłego życia. Kiedy ktoś pyta „co tam?”, odpowiadasz „dobrze”. Ewentualnie „jakoś leci”, jeśli akurat jesteś człowiekiem wyjątkowo wylewnym. Potem wypada zapytać o to samo, usłyszeć podobną odpowiedź i można spokojnie rozejść się do swoich zajęć z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku społecznego. Bo przecież zapytaliśmy. Co ciekawe, czasami naprawdę nie chcemy usłyszeć odpowiedzi. Wyobraźcie sobie, że spotykacie znajomego pod sklepem. „Cześć, co tam?”. A on zamiast zgodnie z przyjętym regulaminem odpowiedzieć „spoko”, zatrzymuje się i mówi: „W zasadzie fatalnie. Od miesiąca prawie nie śpię, wszystko mnie przerasta, boję się przyszłości i coraz częściej mam ochotę wyłączyć telefon, zasłonić okna i przez trzy dni z nikim nie rozmawiać”. No i masz babo placek. Człowiek chciał tylko kupić bułki. Nie jesteśmy przygotowani na szczerość. Lubimy ją w teorii. W praktyce zdecydowanie bardziej odpowiada nam jej wersja demo...

Uzależnienie lub przywiązanie.

  Uzależnienie lub przywiązanie. Dziwny może się to wydawać tytuł, szczególnie, kiedy podkreślam (co czynię w tym właśnie momencie), że dotyczy mnie on wyjątkowo bezpośrednio. Tak, mogę powiedzieć, że jestem uzależniony, lub inaczej… szkodliwie przywiązany. Od czego/do czego? Od/do telefonu komórkowego, a więc co za tym idzie wszystkich pochodnych w tej materii, tj. mediów społecznościowych i innych pochłaniaczy czasu.  Pikanterii dodaje fakt, że moje tłumaczenie (w które właściwie chyba sam nie wierzę, ale wybielam się nim wewnętrznie) brzmi: to moje narzędzie pracy. Jako dyrektor ośrodka kultury przecież wykonuję mnóstwo telefonów, nagrywam, robię zdjęcia, montuje filmy… Tyle, że niebezpieczeństwo, które czai się na mnie w kieszeni jest na tyle sprytne, że oswoiłem się z nim i traktuję je jako “zło konieczne”. Wszak telefon ten jest dziś tak popularnym narzędziem, że właściwie bez niego nie da się żyć. Prawda? Czy jednak nie do końca jest tak, jak mówię? Wiele dysput rodzinn...

W szponach konsumpcjonizmu

W szponach konsumpcjonizmu Dla wielu pojęcie „konsumpcjonizm” wydaje się być zbyt radykalne. Co jest złego w nabywaniu nowych przedmiotów? Czy jeśli chcę mieć nowe ubranie, buty, telefon, komputer, aparat [można wstawić tutaj cokolwiek] to znaczy, że jestem niewolnikiem jakiejś doktryny? Czy to znaczy, że jestem „dziwny”? Czy skoro mam chęć na coś, czego dotychczas nie miałem, to oznacza to od razu bycie wyznawcą „konsumpcjonizmu”? A może właśnie zatracenie, zatarcie się granicy pomiędzy pewnego rodzaju normalnością, a poczuciem świadomego konsumpcjonizmu to problem, którego nie dostrzegamy? Niech rzuci kamieniem ten, kto nie kupił sobie „czegoś” (czegokolwiek), ponieważ miał na to chęć. Niech to będzie ubranie, buty, telefon. Poważnie, wstawcie tutaj cokolwiek. Niech rzuci kamieniem ten, kto zrobił to mniej, niż dwa razy. No dobrze, trzy razy. Wszyscy ulegamy pokusom. Pokusom posiadania. Nie bójcie się, nie mam zamiaru prawić wam kazań. Sam nie jestem lepszy. Nie tak dawno stwierdziłe...

“Wiek to tylko liczba”

“Wiek to tylko liczba”. Mogłoby się wydawać, że to frazes, który jest już bardzo “oklepany”. Chcę jednak dziś udowodnić, że to zdanie ma więcej sensu, niż mogłoby się nam wydawać. Posłużę się przykładem Seniorów z Dziennego Domu Senior+ z Chotylubia i Cieszanowa, a także członków Stowarzyszenia „Seniorzy Cieszanowianie” którzy udowadniają, że wiek to faktycznie tylko liczba. Udowadniają też, że młodsi mogą się od nich wiele nauczyć i mogą się od nich inspirować. Skąd te tezy? Zacznijmy od Seniorów z Chotylubia.  Otóż, w swojej codziennej działalności w Dziennym Domu Seniora w Chotylubiu, przykładem wspaniałej inicjatywy może być powołanie do życia grupy teatralnej, która zajmuje się wystawianiem różnego rodzaju artystycznych performance’ów przy różnych okazjach, np. na dożynkach czy w szkołach. Seniorzy uczą się na pamięć nierzadko skomplikowanych scenariuszy, potrafią odgrywać w pełnej powadze wymagające role, wzruszają się, grają emocjami. Przy tym są autentyczni, swojscy, prawdz...

Tolerancja

Żyjemy w czasach, w których słowo "tolerancja" nabiera nowego, niespotykanego dotąd znaczenia. Bo jak inaczej mówić o sytuacji, w której media, politycy i szeroko pojęta opinia publiczna definicję tolerancji przekręcają na swoją stronę tak, by pasowała do aktualnej narracji? Jak mówić o tolerancji w kontekście różnych wydarzeń i sytuacji, by na końcu móc powiedzieć "Ja jestem tolerancyjny/a?". Ciężka sprawa.   Ułatwieniem nie jest fakt, że żyjemy także w świecie szybko gasnącej informacji, trendów, różnych mieszanek poglądów i inteligencji, którą można postrzegać różnorako. Jak bardzo, jako ludzkość zmieniliśmy się na przełomie ostatnich lat, że wyznacznikiem technologicznym jest inteligencja, którą nazywamy "sztuczną"? Nie myślcie sobie, że mam z nią jakiś problem. Wręcz przeciwnie. Uwielbiam AI, która pomaga mi w wielu aspektach. Chodzi mi o ten wymyślony przez nas, ludzi, system nazewnictwa i definiowania wartości. Tutaj właśnie wrócę do tolerancji. Zad...

Czy ta inteligencja faktycznie jest sztuczna?

Żyjemy w czasach, w których sztuczna inteligencja rozwija się na potęgę. Powstają coraz nowsze modele i maszyny, które działają w oparciu  właśnie o sztuczną inteligencję. Może teraz Ci się wydaje, drogi czytelniku/droga czytelniczko: Mnie to nie dotyczy. Nic bardziej mylnego. Jesteś atakowany/a wytworami sztucznej inteligencji z każdej strony! Co gorsza – możesz sobie z tego nie zdawać sprawy. A to już zaczyna się robić niebezpieczne. Do rzeczy. Sztuczna inteligencja potrafi dziś tworzyć obrazy w oparciu o opis, potrafi tworzyć utwory muzyczne, filmy, wykonywać skomplikowane obliczenia, pisać oprogramowanie (kodować) i przeszukiwać najgłębsze meandry sieci internetowej. Odpowiednio wyszkolona, potrafi imitować nasz głos, styl mówienia, osobowość, styl pisania. Gdzie więc zagrożenie, jeśli możemy wykorzystywać ją np. do polepszania efektów swojej pracy, planowania jej i generalnie, ułatwiania sobie życia? Spójrzmy na to z drugiej strony. Niedziela. Słońce, piękna pogoda. Dwoje ludz...

Niewolnicy technologii

Niewolnicy technologii Jeśli Ty, droga czytelniczko/drogi czytelniku uważasz, że nie jesteś niewolniczką/niewolnikiem technologii, to właściwie nie musisz czytać dalej. Jeśli jednak zdecydujesz się pozostać tutaj, to ten tekst udowodni Ci (a właściwie jego autor, czyli “mua”), że niewolnik to słowo zbyt lekkie na opisanie tego, kim jesteś wobec technologii. Niestety. Akapit może trochę mocny, ale szczery i prawdziwy (w odczuciu moim, ale to przecież jest felieton). Dziś, w czasach technologicznych zdobyczy, ery cyfrowej ekspansji wobec coraz młodszych dzieci, tabletów, smartfonów, laptopów, sztucznej inteligencji, warto zatrzymać się (na dosłownie jeden moment) i zadać sobie pytanie: co by się stało, gdyby na krótką chwilę to wszystko zniknęło? Co, gdyby nie było internetu, mediów społecznościowych, krótkich form video, magazynów z treściami? Jak byś się czuła/czuł? Jak byś sobie z tym poradziła/poradził? Odpowiem krótko - czułabyś/czułbyś się z tym źle. Bardzo źle. Fatalnie.  Skąd...