W szponach konsumpcjonizmu

W szponach konsumpcjonizmu
Dla wielu pojęcie „konsumpcjonizm” wydaje się być zbyt radykalne. Co jest złego w nabywaniu nowych przedmiotów? Czy jeśli chcę mieć nowe ubranie, buty, telefon, komputer, aparat [można wstawić tutaj cokolwiek] to znaczy, że jestem niewolnikiem jakiejś doktryny? Czy to znaczy, że jestem „dziwny”? Czy skoro mam chęć na coś, czego dotychczas nie miałem, to oznacza to od razu bycie wyznawcą „konsumpcjonizmu”?
A może właśnie zatracenie, zatarcie się granicy pomiędzy pewnego rodzaju normalnością, a poczuciem świadomego konsumpcjonizmu to problem, którego nie dostrzegamy? Niech rzuci kamieniem ten, kto nie kupił sobie „czegoś” (czegokolwiek), ponieważ miał na to chęć. Niech to będzie ubranie, buty, telefon. Poważnie, wstawcie tutaj cokolwiek. Niech rzuci kamieniem ten, kto zrobił to mniej, niż dwa razy. No dobrze, trzy razy. Wszyscy ulegamy pokusom. Pokusom posiadania. Nie bójcie się, nie mam zamiaru prawić wam kazań. Sam nie jestem lepszy. Nie tak dawno stwierdziłem, że skoro pojawił się nowy model telefonu na rynku, to chciałbym go mieć. Bez względu na to, że mój poprzedni telefon przecież nie był zły, działał, robił fajne zdjęcia. Nieważne - chciałem mieć nowy, bo na rynku pojawił się nowy.
Do tego etui. Jedno, drugie, trzecie… Czwarte. Na jeden telefon. Bo przecież będę zmieniał je w zależności od… no właśnie nie wiem… Pogody? Humoru? Może fazy księżyca? Nieważne. Podobało mi się, to wziąłem. Kropka. Pomysł na ten felieton, a właściwie jego genezę podsunęła mi moja kochana żona (pozdrawiam serdecznie). Codziennie to ona musi znosić moje wymysły, które wiążą się z konsumpcjonizmem w pełnej krasie. Czy to znaczy, że ona jest wolna od tej pogoni za nowościami? No nie wiem, musiałbym otworzyć jej szafę… A tak całkowicie poważnie - nikt z nas nie jest wolny od pokusy konsumowania nowości. Kiedyś nowe kolekcje ubrań pojawiały się 2-3 razy do roku. Dziś przynajmniej raz w miesiącu widzimy nowe kolekcje. Prosta zasada - jest popyt, jest podaż. Jest zainteresowanie - jest rozwiązanie. Jakiś czas temu odezwała się do mnie znajoma, która poruszyła w rozmowie ciekawy temat. Mianowicie, zwróciła uwagę na liczbę automatów paczkowych znajdujących się w naszej okolicy (Agnieszko - serdecznie pozdrawiam).
No i gdyby się tak nad tym zastanowić… Skąd się to bierze? Czy nie właśnie z konsumpcjonizmu? Skoro takie urządzenia (a przecież kosztują one dość duże pieniądze) pojawiają się coraz liczniej na ulicach miast i wsi to chyba znaczy, że jest na to zapotrzebowanie? Skoro staliśmy się społeczeństwem zakupowym w świecie e-commerce to chyba jednak musimy mieć możliwość doręczenia tego, co zamówiliśmy nie wychodząc z domu (bo skoro mamy taką możliwość, to po co jeździć)? W samej Gminie Cieszanów takich automatów jest kilkanaście. I wszystkie działają sprawnie - 24h na dobę, 7 dni w tygodniu, 365 dni w roku. Jeden z nich stoi dosłownie przed moim domem. To chyba właśnie taka pokusa, by nie stał samotnie. Dziś bez ładu i składu. Bez pointy, bez gotowego rozwiązania. Dlaczego? Bo w sumie nie wiem jak mógłbym zareagować w sytuacji, w której sam tkwię w szponach konsumpcjonizmu. I wiecie co? Najbardziej przerażające, że ja się w tym dobrze czuję…
Naparty Krystian

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

“Wiek to tylko liczba”

Tolerancja