Wszyscy mamy się dobrze - felieton z Kresowiaka Galicyjskiego

Dziś wszyscy mamy się dobrze.


To chyba jedna z tych niepisanych zasad dorosłego życia. Kiedy ktoś pyta „co tam?”, odpowiadasz „dobrze”. Ewentualnie „jakoś leci”, jeśli akurat jesteś człowiekiem wyjątkowo wylewnym. Potem wypada zapytać o to samo, usłyszeć podobną odpowiedź i można spokojnie rozejść się do swoich zajęć z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku społecznego.


Bo przecież zapytaliśmy.


Co ciekawe, czasami naprawdę nie chcemy usłyszeć odpowiedzi. Wyobraźcie sobie, że spotykacie znajomego pod sklepem. „Cześć, co tam?”. A on zamiast zgodnie z przyjętym regulaminem odpowiedzieć „spoko”, zatrzymuje się i mówi:
„W zasadzie fatalnie. Od miesiąca prawie nie śpię, wszystko mnie przerasta, boję się przyszłości i coraz częściej mam ochotę wyłączyć telefon, zasłonić okna i przez trzy dni z nikim nie rozmawiać”.


No i masz babo placek.
Człowiek chciał tylko kupić bułki.


Nie jesteśmy przygotowani na szczerość. Lubimy ją w teorii. W praktyce zdecydowanie bardziej odpowiada nam jej wersja demonstracyjna. Taka, która trwa trzydzieści sekund i nie wymaga od nas żadnej reakcji. Najlepiej jeszcze, żeby na końcu człowiek sam powiedział, że „jakoś to będzie”. Wtedy można pokiwać głową i uznać sprawę za załatwioną.
Dlatego nauczyliśmy się świetnie udawać.
Idziemy do pracy. Odbieramy telefony. Odpisujemy na wiadomości. Robimy zakupy. Wrzucamy zdjęcie kawy. Śmiejemy się z głupiego filmu wysłanego przez znajomego. Ktoś robi zdjęcie, więc jeszcze trzeba się uśmiechnąć. Klik. I już. Dowód, że wszystko jest w porządku.


Najdziwniejsze jest jednak to, że z czasem można oszukać nawet samego siebie. Jeśli wystarczająco długo powtarzasz, że wszystko gra, zaczynasz traktować własne zmęczenie jak element wyposażenia. Jak stary fotel w salonie. Niewygodny, trochę przeszkadza, ale stoi tam od lat, więc właściwie przestałeś go zauważać.

„Taki okres”.
Bardzo lubię to określenie.
„Mam teraz taki okres”.

 

Brzmi bezpiecznie, bo każdy okres kiedyś się kończy. Problem w tym, że niektóre „okresy” potrafią trwać miesiącami albo latami. Człowiek czeka na moment, w którym wszystko samo wróci na właściwe tory, a życie tymczasem bezczelnie nie zatrzymuje pociągu.
Trzeba rano wstać. Trzeba coś zrobić. Trzeba gdzieś być. Trzeba pamiętać.Trzeba oddzwonić. Trzeba się uśmiechnąć.
I chyba właśnie to „trzeba” jest jednym z najczęściej używanych słów dorosłości. Zauważyłem, że im człowiek starszy, tym więcej rzeczy musi, a coraz mniej rzeczy po prostu chce. Kalendarz zapełnia się szybciej niż życie, a wolny wieczór zaczyna wyglądać jak nagroda w teleturnieju. Do tego żyjemy w czasach, w których wyjątkowo łatwo sprawdzić, jak świetnie radzą sobie wszyscy pozostali. Jeden właśnie jest na wakacjach. Drugi kupił samochód. Trzeci przebiegł półmaraton. Czwarty świętuje sukces zawodowy. Piąty publikuje zdjęcie z podpisem „kocham swoje życie”. A ty siedzisz wieczorem w kuchni, jesz kanapkę i zastanawiasz się, dlaczego twoje życie nie wygląda jak reklama ubezpieczenia.

Tyle że prawdopodobnie ten pierwszy pokłócił się na wakacjach z żoną. Drugi będzie spłacał samochód przez siedem lat. Trzeci ledwo chodzi po schodach. Czwarty boi się, że za miesiąc wszystko straci. A piąty zrobił dwadzieścia trzy zdjęcia, zanim wybrał to, na którym wygląda na szczęśliwego. Oczywiście trochę przesadzam. Ale tylko trochę.

 

Nie chodzi o to, żebyśmy teraz przy każdym „co tam?” siadali na krawężniku i opowiadali sobie historię życia od komunii świętej. Może wystarczyłoby czasem naprawdę spojrzeć na człowieka, którego o to pytamy. I dać mu chwilę na odpowiedź. Bo czasem ten najbardziej uśmiechnięty przy stole wcale nie ma najlepszego humoru. Ten, który wszystkich rozśmiesza, niekoniecznie sam ma powody do śmiechu. A człowiek, który wygląda, jakby świetnie sobie ze wszystkim radził, może po prostu bardzo dobrze nauczył się wyglądać.
Więc kiedy następnym razem ktoś zapyta mnie, co tam, pewnie odpowiem: „Dobrze”.
Bez przesady. Nie będę przecież człowiekowi psuł zakupów. Ale może kiedyś ktoś zapyta drugi raz. I wtedy być może odpowiem trochę inaczej.

 

Naparty Krystian



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

“Wiek to tylko liczba”

W szponach konsumpcjonizmu

Tolerancja