Uzależnienie lub przywiązanie.

 Uzależnienie lub przywiązanie.


Dziwny może się to wydawać tytuł, szczególnie, kiedy podkreślam (co czynię w tym właśnie momencie), że dotyczy mnie on wyjątkowo bezpośrednio. Tak, mogę powiedzieć, że jestem uzależniony, lub inaczej… szkodliwie przywiązany. Od czego/do czego? Od/do telefonu komórkowego, a więc co za tym idzie wszystkich pochodnych w tej materii, tj. mediów społecznościowych i innych pochłaniaczy czasu. 


Pikanterii dodaje fakt, że moje tłumaczenie (w które właściwie chyba sam nie wierzę, ale wybielam się nim wewnętrznie) brzmi: to moje narzędzie pracy. Jako dyrektor ośrodka kultury przecież wykonuję mnóstwo telefonów, nagrywam, robię zdjęcia, montuje filmy… Tyle, że niebezpieczeństwo, które czai się na mnie w kieszeni jest na tyle sprytne, że oswoiłem się z nim i traktuję je jako “zło konieczne”. Wszak telefon ten jest dziś tak popularnym narzędziem, że właściwie bez niego nie da się żyć. Prawda? Czy jednak nie do końca jest tak, jak mówię?


Wiele dysput rodzinnych w zakresie mojego przywiązania do smartfona przychodzi mi w tej chwili na pamięć. Każda z nich kończy się moim zdenerwowaniem i zamknięciem rozmowy. Patrząc na to wszystko w miarę “z boku” stwierdzam nawet, że z mojej strony jest to strasznie żałosne. Przecież wiem, że za dużo czasu spędzam przy telefonie. Przecież wiem (i ostatnio mój wzrok mi to daje odczuć), że przyjmuję na siebie za dużo niebieskiego światła. Mimo tej wiedzy, nadal brnę bez opamiętania w ten “kłopot”, szukając sobie wytłumaczenia w głowie na wszystkie grzechy, które popełniam. 


Faktycznie, telefon służy mi, podobnie jak wielu innym ludziom, jako narzędzie pracy. Mam fajną pracę, więc mogę w jej trakcie poświęcić się nowym technologiom, nowym mediom (przecież dom kultury też musi być “na czasie”). Kiedy jednak wracam z pracy do domu, telefon ten wcale nie ląduje na komodzie czy w szafie. Nadal jest przy mnie, w kieszeni, w dłoni. Jeśli powiedziałbym, że to choroba naszych czasów, to z jednej strony wcale nie będę w błędzie, a z drugiej strony będzie to brzmiało jak marna próba (kolejna) tłumaczenia się z oczywistych problemów. 


Próbuję znaleźć rozwiązanie. Myślę, jak sobie z tym poradzić. Na ten moment przychodzą mi do głowy drastyczne propozycje, ale wiem, że po nie nie sięgnę, bo szkoda mi pieniędzy, które wydałem na telefon. Staram się (podkreślam, STARAM) nie odbierać służbowych połączeń po pracy, ale te starania są na ten moment… hmm marne. Staram się też nie zasypiać w słuchawkach (miałem dość długi etap, że do snu musiałem posłuchać jakiegoś fajnego podcastu czy kabaretu) i to staranie wychodzi mi znacznie lepiej.


Widzicie, drodzy Państwo - to, co czytacie w sieci, widzicie na Facebooku/Instagramie - zazwyczaj jest pozytywne. Płynie z tego dobry i miły przekaz. Prawda jest jednak taka, że za tym wszystkim stoi pewien problem. Problem z przyspawanym do ręki urządzeniem mobilnym. Próbując walczyć z komórką “samą w sobie”, zainwestowałem w nowy sprzęt - laptopa, kamery, mikrofony - żeby móc nagrywać czymś innym i zająć się montażem na komputerze. Tylko chyba jednak nie do końca o to w tym wszystkim chodzi. Finalnie, choć jestem zadowolony ze swojego sprzętowego arsenału okazało się, że pomnożyłem sobie problemów, bo zamiast patrzeć na jeden ekran, patrzę na kilka (przecież kamery mają ekrany, laptop ma ekran, nawet mikrofony mają małe ekraniki w odbiornikach)... Gdzie jest zatem balans? Jak z tym walczyć? Czuję się trochę postawiony pod ścianą. Najgorsze jest to, że ten problem dotyczy nie tylko mnie. Tyle, że ja zdaję sobie z niego sprawę (i to jest chyba w tym wszystkim najsmutniejsze).


Sami wiecie, że życie to nie zawsze pasmo sukcesów i pozytywnych informacji. Ja nie mogę narzekać - mam wspaniałą rodzinę, cudowną żonę, najlepsze na świecie dzieciaki, wymarzoną pracę, świetnych współpracowników. Jest jednak w tym wszystkim coś negatywnego. Ten mały prostokątny badziew.


Naparty Krystian


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

“Wiek to tylko liczba”

W szponach konsumpcjonizmu

Tolerancja