Niewolnicy technologii
Niewolnicy technologii
Jeśli Ty, droga czytelniczko/drogi czytelniku uważasz, że nie jesteś niewolniczką/niewolnikiem technologii, to właściwie nie musisz czytać dalej. Jeśli jednak zdecydujesz się pozostać tutaj, to ten tekst udowodni Ci (a właściwie jego autor, czyli “mua”), że niewolnik to słowo zbyt lekkie na opisanie tego, kim jesteś wobec technologii. Niestety.
Akapit może trochę mocny, ale szczery i prawdziwy (w odczuciu moim, ale to przecież jest felieton). Dziś, w czasach technologicznych zdobyczy, ery cyfrowej ekspansji wobec coraz młodszych dzieci, tabletów, smartfonów, laptopów, sztucznej inteligencji, warto zatrzymać się (na dosłownie jeden moment) i zadać sobie pytanie: co by się stało, gdyby na krótką chwilę to wszystko zniknęło? Co, gdyby nie było internetu, mediów społecznościowych, krótkich form video, magazynów z treściami? Jak byś się czuła/czuł? Jak byś sobie z tym poradziła/poradził? Odpowiem krótko - czułabyś/czułbyś się z tym źle. Bardzo źle. Fatalnie.
Skąd ta pewność? Żyjemy w świecie cyfrowym. Świecie, który napędzany jest algorytmem. To nie jest era wynalezienia ognia, żarówki czy silnika spalinowego. To era ścigania się w wyścigach cyfrowych zbrojeń, dezinformacji. To istne “stworzenie świata” na nowo. Może myślisz sobie, że piszę głupoty, jestem nawiedzony i zaraz pewnie powiem, że ziemia jest płaska… Nie, nie powiem tak (choć znam takich, którzy w to wierzą).
Odcięcie wszechobecnego dostępu do sieci pozbawiłoby wielu z nas umiejętności odnalezienia się w tłumie. Prosty przykład - nawigacja. Kiedyś tego nie było. Dziś? Prawie wszyscy korzystają z takich czy innych map na swoich smartfonach/tabletach. Jak odnaleźć się w miejscu, co do którego nie ma mapy? Tej cyfrowej. Przecież mapy papierowe są “passe”.
Skoro nie ma internetu (zakładajmy na potrzeby tego artykułu taką sytuację), to jak sprawdzić oceny mojego dziecka w szkole? Przecież nie ma już papierowych dzienników. Jak dowiedzieć się czy nasze dziecko sprawia problemy w szkole, jeśli nauczyciel nie może wpisać uwag, bo nie ma gdzie?
Jak zapewnić sobie rozrywkę, jeśli nie mamy dostępu do portali streamingowych? Jak żyć, kiedy nie można obejrzeć ulubionego filmu czy serialu?
Jak poinformować wszystkich o tym co ważnego wydarzyło się w moim życiu, skoro nie ma mediów społecznościowych?
Być może teraz zastanawiasz się nad tym, co czytasz. Pomyśl, jak opłacisz rachunki, skoro nie masz dostępu do sieci (przecież na poczcie/w banku robią to w ten sam sposób), jak zrobisz zakupy z dostawą do domu, skoro nie ma portali aukcyjnych? Jak zarezerwować lot na wakacje, skoro nie ma portali bookingowych?
Myślisz teraz “Mnie to nie dotyczy”. Mylisz się. Wybitnie. Nawet jeśli sądzisz, że jesteś w stanie żyć bez internetu w momencie, w którym jesteś do niego przyzwyczajona/przyzwyczajony - nie jesteś. Nie dlatego, że jesteś słaba/słaby, ale dlatego, że inni, którzy na milion procent sobie bez tego nie poradzą, wpływają także na Ciebie. Pamiętaj, że żyjemy w stadzie. Człowiek ma naturalną skłonność do życia w stadzie. I to właśnie to stado przekłada się także na Twoje życie.
Nie jestem coachem życia, nie będę prawił Ci morałów i nie będę próbował sprzedać Ci pakietu szkoleń rozwiązujących Twoje problemy. Mogę tylko zaproponować Ci jedno - spróbuj, w najbliższy piątek wyłączyć telefon o godzinie 22:00. Nie sięgaj po niego przez całą sobotę i niedzielę. Włącz go dopiero w poniedziałek o 08:00. To samo tyczy się telewizji, komputera - wszystkiego, co korzysta z jakiejkolwiek sieci - internetowej, satelitarnej itd. Opcje są trzy:
Powiesz, że to żaden problem.
Powiesz, że nie dasz rady.
Powiesz, że to żaden problem i nie dasz rady.
Nawet jeśli upierasz się przy tym, że zdecydowanie wygra u Ciebie opcja numer 1, to pomyśl, że tak miałoby już być zawsze. Nie tylko przez dwa dni. Co wtedy? Analizę pozostawiam Tobie. To jak, nadal twierdzisz, że nie jesteś niewolnicą/niewolnikiem technologii? Wiem, że choć na wstępie mówiłem o pominięciu dalszej części artykuły (jeśli tak uważasz), to nadal tu jesteś. Chyba zarówno ja, jak i Ty znamy odpowiedź na postawione przed chwilą pytanie...
Krystian Naparty
Komentarze
Prześlij komentarz