Tolerancja

Żyjemy w czasach, w których słowo "tolerancja" nabiera nowego, niespotykanego dotąd znaczenia. Bo jak inaczej mówić o sytuacji, w której media, politycy i szeroko pojęta opinia publiczna definicję tolerancji przekręcają na swoją stronę tak, by pasowała do aktualnej narracji? Jak mówić o tolerancji w kontekście różnych wydarzeń i sytuacji, by na końcu móc powiedzieć "Ja jestem tolerancyjny/a?". Ciężka sprawa. 

Ułatwieniem nie jest fakt, że żyjemy także w świecie szybko gasnącej informacji, trendów, różnych mieszanek poglądów i inteligencji, którą można postrzegać różnorako. Jak bardzo, jako ludzkość zmieniliśmy się na przełomie ostatnich lat, że wyznacznikiem technologicznym jest inteligencja, którą nazywamy "sztuczną"? Nie myślcie sobie, że mam z nią jakiś problem. Wręcz przeciwnie. Uwielbiam AI, która pomaga mi w wielu aspektach. Chodzi mi o ten wymyślony przez nas, ludzi, system nazewnictwa i definiowania wartości. Tutaj właśnie wrócę do tolerancji.

Zadałaś/eś sobie kiedyś pytanie o granice Twojej tolerancji? Jeśli nie, mam do Ciebie kilka pytań:

1. Jaki jest Twój stosunek do osób LGBTQ?

2. Co sądzisz o partii ... (tutaj wpisz wszystkie inne nazwy od tej, którą lubisz najbardziej)?

3. Co zrobiłabyś/zrobiłbyś, gdyby Twoje dziecko chciało zmienić płeć?

4. Jakie jest Twoje zdanie o osobach innej narodowości/pochodzenia/koloru skóry/wyznania?

Jeśli odpowiedzenie na którekolwiek z tych pytań przyszło Ci z trudnością to znaczy, że masz problem z tolerancją. W mojej ocenie. Nie jestem psychologiem, więc nie musisz się przejmować moją oceną. Szybki wniosek laika, trochę po to, by, jak to się mawia nowomową młodzieżową - "poddymić". 

Nie mam w zamiarze w tym tekście rozmawiać o moich osobistych poglądach, bo nie chodzi tutaj o jakikolwiek zalążek indoktrynacji. Chodzi o pokreślenie jak bardzo, jako ludzie, potrafimy się czasem pogubić. Jak bardzo, ktoś od nas inny, jest dla nas wyznacznikiem bycia gorszym? Jak często dzieje się tak, że jeśli ktoś nie zgadza się z naszymi poglądami i opiniami jest przez nas traktowany z góry? Nikt z nas nie jest pępkiem świata. Mówię to, jako osoba lubiąca być w centrum szeroko pojętej uwagi, lubiąca dużo pisać i mówić. Nikt z nas nie jest niezastąpiony. Prawda jest taka, że nasz system wartości definiujemy względem tradycji i, nie boję się tego powiedzieć - uprzedzeń. Bo jeśli ktoś stanowi o samym sobie inaczej, niż byśmy to widzieli, to jest to od razu "inność", która nam przeszkadza. Mamy z tym ogromny problem.

Jak zatem zdefiniować "tolerancję" jako taką i jak podejść do ciężkich, szczególnie w konserwatywnych środowiskach, tematów? Nie ma złotego środka. Dlaczego w pytaniu numer 3 zadałem wątek "własnego dziecka"? Bo punkt widzenia zmienia się w zależności od punktu siedzenia. Jedni zmieniają swoją ocenę w sytuacji, kiedy się z czymś stykają, jeszcze inni udowadniają, że nie są w stanie zaakceptować postępującego świata i tego, że ktoś może chcieć czuć się po prostu inaczej. Czy bycie "innym" (celowy cudzysłów) to coś złego? Nie uważam tak. Czy narzucanie swojej "inności" (celowy cudzysłów) komukolwiek tylko po to, by usłyszeć jedyną słuszną tezę to coś złego? Jak najbardziej tak.

Bo nietolerancją nie można nazwać wyłącznie oburzenia i nieakceptowania "inności" (celowy cudzysłów). Nietolerancją można również nazwać celowe narzucanie pewnych przekonań komukolwiek tak, by usilnie wyciągnąć od niego jakąś odpowiedź. Gdzie zatem złoty środek? Nie ma. I boję się, że długo jeszcze nie będzie.

Pointa jest krótka: Żyjmy tak, jak chcemy i dajmy żyć innym tak, jak chcą. Bo przecież, w myśl zasady "homo homini lupus", sami się kiedyś pozagryzamy. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

“Wiek to tylko liczba”

W szponach konsumpcjonizmu