“Pojednanie (nie)narodowe” - felieton z Kresowiaka Galicyjskiego
“Pojednanie (nie)narodowe”
Mówi się, że “Polacy nie gęsi i swój język mają”. Mają, a i owszem, czasem zbyt bezsensownie go używają. Byście i Państwo nie pomyśleli, że i ja używam go bezsensownie, chciałbym w dzisiejszym tekście skupić swoją uwagę na zjawisku pojednania (nie)narodowego. Tak, nawias zestawiony słowem “nie” jest tutaj celowy. Choć możecie uznać Państwo ten zabieg za totalnie bez jakiegokolwiek sensu.
W swoim felietonie poruszę temat, który jest nam, Polakom, dobrze znany i wynika z niego dobitny dowód na polaryzację społeczeństwa. Myślę też, że nie potrafię tym samym znaleźć bardziej dobitnego dowodu na to, że jesteśmy podzieleni, ale… no właśnie…
Polska to przepiękny kraj, Polacy to cudowni ludzie. Ileż razy na kartach historii mogliśmy przekonać się o tym, że w sytuacjach skrajnego ucisku potrafimy się pięknie jednoczyć. Ileż to razy mogliśmy się przekonać o naszej sile na arenie międzynarodowej - nie tylko w kwestiach “militarno-obronno-wojskowych”, ale choćby w dyscyplinach sportowych. Jak wiele razy, pomimo różnicy poglądów, potrafimy stanąć ramię w ramię wtedy, kiedy wymaga tego (mówiąc bardzo poważnie) dobro wszystkich innych obywateli? Przykłady można mnożyć, ale pewnie lepszego, niż pomoc Ukrainie w czasie po rozpoczęciu wojny nie da się opisać tak, by kogokolwiek zaskoczyć jakimkolwiek novum. Ja na szczęście (i dla siebie i dla Państwa) nie chcę tutaj dziś zagłębiać się w meandry polityki, a już szczególnie tej zagranicznej. Podam znacznie bardziej przyziemny przykład, który pokazuje umiejętność jednoczenia ludzi - w słusznej (skądinąd) sprawie.
Pomoc drugiemu człowiekowi, w szczególności temu, którego znamy, jest dla nas pewnie w jakimś sensie “czymś normalnym”. W sumie, to dobrze, bo jeśli pomoc jest naturalnym odruchem to jest nadzieja, że coś z nas jeszcze dobrego będzie (śmiechem-żartem). Jeśli komuś przytrafi się krzywda, choroba, tragedia, która wymaga zaangażowania się i pomocy - czy to mentalnej, czy finansowej - ruszamy. Jednoczymy się z naszymi sąsiadami, znajomymi, bliskimi, a nawet i tymi dalszymi. Jednoczymy się po to, by pomóc, dać komuś radość. Nie myślimy wtedy o tym, czy ta osoba popiera tego czy tamtego polityka. Nie myślimy wtedy o tym czy warto pomóc, jeśli pomógł ktoś, kto ma inne poglądy od nas. To powinno być całkowicie normalne i na porządku dziennym. Niestety nie jest i tego typu sytuacje zdarzają się jedynie “od święta”. Wtedy następuje to rzeczone (nie)narodowe, ale bardziej lokalne, tymczasowe… pojednanie. Pytanie, z kim się wtedy jednamy? Może to nie chodzi o jednanie się z kimś innym, a samym sobą? Może przełamujemy pewne utarte bariery własnej świadomości po to, by wytłumaczyć przed sobą jakieś działania, a właściwie, to usprawiedliwiamy swoje codzienne zachowania jakimiś bezeceństwami? Czy Ty, droga Czytelniczko, drogi Czytelniku, myślałaś/myślałeś kiedykolwiek na ten temat?
Dobroczynność potrafi podzielić ludzi - jeden przykład ciśnie się na usta. Nie chcę jednak powodować u Państwa dodatkowych dywagacji na ten temat, więc posłużę się odniesieniem lokalnym, z “własnego podwórka”.
Tłusty Czwartek. Akcja pomocowa organizowana przez KGW z terenu Gminy, w której jako pracownicy CKiS w Cieszanowie pomagamy. Wśród odbiorców akcji ludzie różni, mający takie i siakie poglądy. Przychodzą, zaopatrują się w pączki, przekazują środki. Choć wiem, że się nie zgadzamy, choć w niektórych przypadkach wiem, że nie zgadzają się nawet z bliskimi osób, co do których prowadzone jest całe “postępowanie pomocowe”, to widzę radość w oczach. Radość, która bierze się z dobrego uczynku. Zamieniam kilka słów, rozmawiamy o czynieniu dobra, czasem o bezsensownych dla świata codziennego sprawach - nie ma między nami granicy, którą jeszcze kilkanaście dni temu widziałem. Magia? Czary? Gusła? Nie, to jednoczenie pomocowe. Pojednanie (nie)narodowe. Po akcji wszystko wróci do starych zwyczajów… I tak do następnej tego typu sytuacji.
To nie jest tak, że inni są winni. Winni jesteśmy wszyscy. Może powinniśmy zastanowić się nad tym, co sami robimy źle? Skoro pomagamy, to znaczy, że są w nas pokłady dobra. Tyle, że trzeba umieć je przestawić tak, by z jednego razu do roku stały się czymś znacznie częstszym w swoim występowaniu. Bo przecież kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień… Czy jakoś tak…
Krystian Naparty
Komentarze
Prześlij komentarz